---

Historia tenisa

Tenis to gra dwóch (lub czterech w przypadku debla) osób polegająca na uzyskaniu odpowiedniej ilości punktów przy pomocy rakiety i piłki. Mecz odbywa się na specjalnie przygotowanym (wymiary i nawierzchnia) boisku, zwanym kortem tenisowym.
 
"Tenis Ziemny - historia tenisa ziemnego pisana jest na trawiastych kortach wimbledonu" jak zgodnie twierdzą fachowcy. Jednak jej początki sięgają znacznie dawniejszych czasów. Pierwsze wzmianki o tzw. "grze dłonią" znaleźć można w XIV wieku. Koniec wieku XV i cały wiek XVI to złoty okres "gry dłonią" powszechnie nazywanej wtedy "jeu de paume". Sport ten był bardzo popularny zwłaszcza we Francji, chętnie grano w niego na dworze króla Ludwika XIV, z czasem piłeczke zaczęto odbijać drewnianymi rakietkami. Możemy więc przyjąć, że tenis ziemny wywodzi się z Francji.
 
Współczesna wersja tenisa powstała w Anglii w 1874 roku dzięki majorowi W. C. Wingfieldowi, który opatentował wówczas nową grę nazywając ją lawn tennis. Początkowo rakiety były drewniane, a piłka gumowa, powleczona flanelą. Z biegiem czasu wprowadzone zostały rakiety metalowe i współczesne piłki. Boisko do gry początkowo miało kształt dwóch trapezów złączonych podstawami, od 1877 roku przybrało obecny kształt prostokąta. W tym samym roku w londyńskiej dzielnicy Wimbledon odbył się pierwszy turniej współczesnego tenisa.
 
Turniej ten, odbywający się corocznie, zyskał wraz z trzema innymi: US Open (rozgrywany od 1881 r.), French Open (od 1891 r.) i Australian Open (od 1905 r.) zyskał największy prestiż. Turnieje te tworzą tzw. Wielki Szlem. Ważnym turniejami indywidualnymi są także kończące sezon Masters kobiet i mężczyzn. Rozgrywkami drużynowymi w tenisie są Puchar Davisa oraz Puchar świata (mężczyźni) i Puchar Federacji (kobiety).
 
Od 1924 r. zasady gry pozostały praktycznie niezmienione; jedyną większą zmianą było wprowadzenie w latach 70-tych ubiegłego stulecia tie-breaka jako sposobu na uniknięcie maratońskich meczów.
 
Przez wiele lat gra była zdominowana przez zawodników z wyższych sfer krajów anglojęzycznych: Brytyjczyków, Amerykanów, Australijczyków. Ponadto tenis amatorski i profesjonalny były całkowicie rozdzielone. Gdy zawodnik przeszedł na profesjonalizm nie mógł już brać udziału w wielkich turniejach amatorskich. W 1968 porzucono ten podział. Odtąd każdy zawodnik mógł grać w każdym turnieju. Rozpoczęła się tzw. Open Era. Tenis przestał być grą elitarną, z pomocą telewizji rozprzestrzenił się po całym świecie dając początek nowym potęgom światowego tenisa takim jak Niemcy (Boris Becker, Steffi Graf), Szwecja (Björn Borg, Stefan Edberg i Mats Wilander), dawna Czechosłowacja (Martina Navrátilová, Hana Mandlikova, Ivan Lendl), Belgia (Kim Clijsters, Justine Henin-Hardenne), Rosja (Jewgienij Kafielnikow, Marat Safin, szeroka fala zawodniczek rosyjskich na czele z Marią Szarapową) i wielu innym.
 
Tenis był po raz pierwszy dyscypliną olimpijską do 1924 roku, kiedy to został wycofany z programu Igrzysk. Powrócił na nie w 1988 r. (w Seulu jeszcze jako dyscyplina pokazowa).
 
© Tenis-net, projekt Jan Sikora 2009